Magnetometr
Z Wikipedii
Magneteometr – przyrząd do pomiaru wielkości, a także kierunku pola magnetycznego, a także jego zmian.
Rodzaje magnetometrów ze względu na sposób pomiaru:
- bezwzględny – mierzy natężenie pola magnetycznego bez odniesienia do standardowego miernika magnetycznego.
- względny – służy do pomiarów ziemskiego pola magnetycznego i do kalibracji przyrządów
Typy magnetometrów ze względu na budowę:
- Magnetometr wibracyjny – został on wynaleziony w 1832 roku przez C. F. Gaussa. W przyrządzie tym wykorzystano drgania małego magnesu sztabkowego zawieszonego w płaszczyźnie poziomej. Ten magnes służy do odchylania drugiego podobnie zawieszonego magnesu
- Busola stycznych – w tym magnetometrze używa się cewki Helmholtza o określonych rozmiarach z zawieszonym w jej środku niewielkim magnesem. Odchylony magnes zatrzymuje się w położeniu, które wynika z natężenia pola magnetycznego Ziemi, pola magnetycznego cewki i kąta o jaki należy obrócić cewkę, by jej oś była współliniowa z magnesem
- Magnetometr protonowy – wykorzystuje zjawisko rezonansu jądrowego
- Magnetometr transduktorowy
Magnetorezystor, magnetoopornik (gaussotron) - element półprzewodnikowy o rezystancji zależnej od pola magnetycznego, przy czym rezystancja zwiększa się wraz ze wzrostem indukcji pola magnetycznego, a przebieg jej zmian zależy zarówno od wielkości pola, jak i od kształtu elementu. Zjawisko to nosi nazwę efektu Gaussa lub efektu Thomsona.
Magnetorezystory stosowane są głównie do pomiaru pól magnetycznych w szerokim zakresie zmian indukcji magnetycznej 10–7 – 102 T (Tesli), a także w urządzeniach automatyki przemiennej, modulatorach, watomierzach prądu zmiennego. Znalazły także zastosowanie do pomiarów przesunięcia liniowego i kątowego.
Źródło: pl.wikipedia.org/wiki/Magnetometr i Magnetorezystor
Tekst udostępniany na licencji GNU Free Documentation License.
Wikipedia® jest zarejestrowanym znakiem towarowym Wikimedia Foundation. Możesz przekazać dary pieniężne Fundacji Wikimedia.